Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα αφιερώσεις. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα αφιερώσεις. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη, Μαΐου 23, 2012

Καραμανώλης, με καθυστέρησιν ολίγων αιώνων

.......
"Νιζάμικα ρούχα φορούν,
χωρίς πιλάφι δεν μπορούν,
χωρίς καφέ πεθαίνουν,
στον πόλεμο αρρωσταίνουν"
........

νιζάμικα (εκ του αραβικού نظام / niẓām = σύστημα) : καθιερωμένα [μοδάτα], επίσημα,  αεράτα ακριβά ρούχα. 

στροφή από το επαναστατικό τραγούδι της Γαλλικής Επανάστασης "La Carmagnole" σε ελεύθερη απόδοση Ρήγα Φεραίου 




στον Μάριο Μαυροειδή, ψηλά ....
(το τραγουδούσε εν ευθυμίαις με ωραία  τραχειά μπάσα φωνή)

Πέμπτη, Ιανουαρίου 12, 2012

Come Again!

Κουκουζέληι

Το "επέστρεφε" δεν έχει εποχή..... (Ιδού μία προτύπωσις από τον John Dowland):

Come again!
Sweet love doth now invite
Thy graces, that refrain
To do me due delight,
To see, to hear, to touch, to kiss, to die
With thee again in sweetest sympathy.

Come again!
That I may cease to mourn,
Through thy unkind disdain.
For now left and forlorn,
I sit, I sigh, I weep, I faint, I die
In deadly pain and endless misery.

All the day
The sun that lends me shine
By frowns do cause me pine,
And feeds me with delay;
Her smiles my springs that makes my joys to grow;
Her frowns the Winters of my woe.

All the night
My sleeps are full of dreams,
My eyes are full of streams;
My heart takes no delight
To see the fruits and joys that some do find,
And mark the storms are me assigned.

Out alas!
My faith is ever true;
Yet will she never rue,
Nor yield me any grace.
Her eyes of fire, her heart of flint is made,
Whom tears nor truth may once invade.

Gentle Love,
Draw forth thy wounding dart,
Thou canst not pierce her heart;
For I, that do approve
By sighs and tears more hot than are thy shafts,
Did tempt, while she for mighty triumphs laughs.

Αρχίζω με την Valeria Mignaco



συνεχίζω με τον Alfred Deller


Το έχουμε και σε ...Sting




Μετά: Elisabeth Schwarzkopf


Ας τελειώσουμε με την καθαρή χορωδιακή εκδοχή, να βλέπουμε και την παρτιτούρα...


Και για υστερόγραφο .....


Ώστε το "ωχ, αμάν" στα αγγλικά είναι "Out alas" ...!!! Και μας το κρύβανε;

ΥΓ2 Πληροφορώ το κοινό, ότι έχω υποστεί περικοπή μισθού και φόρους και όλα τα συμπαραμαρτούντα, αλλά δεν θα το κάνω και θέμα ... Διότι όλα αυτά ουδεμίαν σχέσιν έχουν με την πραγματικότητα. Τα νομίσματα τοις νομίζουσι...

Τρίτη, Φεβρουαρίου 08, 2011

.... μην είν' οι κάμποι;

τίς δὲ βίος;
κουκουζέληι

τίς δὲ βίος, τί δὲ τερπνὸν ἄτερ χρυσῆς Ἀφροδίτης;
τεθναίην, ὅτε μοι μηκέτι ταῦτα μέλοι,
κρυπταδίη φιλότης καὶ μείλιχα δῶρα καὶ εὐνή,
οἷ' ἥβης ἄνθ<εα> γίνεται ἁρπαλέα
ἀνδράσιν ἠδὲ γυναιξίν· ἐπεὶ δ' ὀδυνηρὸν ἐπέλθῃ
γῆρας, ὅ τ' αἰσχρὸν ὁμῶς καὶ κακὸν ἄνδρα τιθεῖ,
αἰεί μιν φρένας ἀμφὶ κακαὶ τείρουσι μέριμναι,
οὐδ' αὐγὰς προσορῶν τέρπεται ἠελίου,
ἀλλ' ἐχθρὸς μὲν παισίν, ἀτίμαστος δὲ γυναιξίν·
οὕτως ἀργαλέον γῆρας ἔθηκε θεός.
                                                                          ΜΙΜΝΕΡΜΟΣ



Τι η ζωή αξίζει, πού είν’ η χαρά της μακριά απ’ τη χρυσή Αφροδίτη;
χίλιες φορές καλύτερα να σβήσεις, παρά πια να μην νοιάζεσαι να χαίρεσαι
τις μυστικές τις συναντήσεις, τα τρυφερά τα δώρα και το ερωτικό κρεββάτι -
ανάμεσα στα πόδια τα φρέσκα τα λουλούδια δες, πώς γίνονται ανάρπαστα
απ’ άντρες και γυναίκες.... Γιατί θα ‘ρθουν τα μαύρα γηρατειά,
που καταντάν τον άνθρωπο κανονικό κουρέλι,
συνέχεια το μυαλό του τρώνε μαύρες έγνοιες,
ούτε με του ήλιου την αυγή δεν φχαριστιέται,
όλο του φταίνε τα παιδιά και δεν του δίνουν διάρα τσακιστή οι γυναίκες.
Δύσκολα, μα αυτά είν’ τα γηρατειά. Έτσι τα τακτοποίησε ο θεός.

απόδοση Γεράσιμος Μπερεκέτης

Τρίτη, Μαΐου 11, 2010

Συμμορία

Αυτά τα τέσσερα κυανόλευκα καράβια είναι ως συμμορία, πιθανώς επικίνδυνος, και πάνε όλα μαζί παρέα από φωτογραφία ενός λιμανιού ενός μπλογκ σε φωτογραφία άλλου λιμανιού άλλου μπλογκ. (θα τα δείτε σε μία από τις φωτογραφίες του ποστ στο οποίο σας στέλνω). Πρέπει κάποιος αρμόδιος - (? "αρμόδιος" δεν λέγεται αυτός που είναι αρμόδιος;) - να επιληφθεί._

Και προσθέτω, δύο μέρες μετά: "είναι συγκινητικό το πώς το ίδιο φωτογραφικό θέμα συγκινεί δύο "πσυχές" (που λέει και μια πσυχή, ο Γούφας).

εδώ η φωτογραφία του Γούφα ===> 


Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 05, 2008

La Musique Arabe



Κατακαλόκαιρο, που ο κόσμος λούεται και ραίνεται, ο φίλος μου ο Γιάννης αγρυπνούσε. Μου τηλεφώνησε ένα πρωί και μού ‘πε:

-Βρήκα στο e-bay έξι αντίτυπα, ανάτυπα της παλιάς έκδοσης του La Musique Arabe του Rodolphe d’ Erlanger. Θα παραγγείλω μια σειρά για μένα και σκέφτηκα μήπως θα τα ήθελες κι εσύ. Είναι 6 τόμοι.




Τα βιβλία αυτά, ήδη κατά την δεκαετία του ’90 σπανία εξαντλημένη έκδοση του ’30, με δέος που σκέπαζε τη ζήλια τα κοιτούσα στη βιβλιοθήκη του συχωρεμένου του φίλου μου, του μουσικολόγου Μάριου Μαυροειδή*. Και όχι σε πρωτότυπη μορφή. Δεμένες φωτοτυπίες. Τα είχε δανειστεί και φωτοτυπήσει από το άβατον: τη βιβλιοθήκη του Σίμωνος Καρά. Όταν τα φυλλομέτρησα, δεν με έσκιασε μόνον το κόστος των φωτοτυπιών. Ήταν τόσο κακοφωτοτυπημένα που δεν τους επιτρεπόταν να παίξουν ρόλο προτύπου. Κι έτσι άφησα τους επίζηλους έξι τόμους να εξακολουθήσουν την βαρκάδα τους στην λίμνη των μετεφηβικών μου ουτοπικών αναζητήσεων.


ο μουσικολογιώτατος Αλ Φαραμπί (872-951)



-Φυσικά και τα θέλω, Γιάννη. Σε ‘φχαριστώ. Μού ‘φτιαξες τη μέρα. Θα μοιράσουμε και το κόστος αποστολής.


Χθες ο Γιάννης μου τηλεφώνησε. Με είχε ειδοποιήσει ήδη με mail. « Ήρθε το πράμα.»

-Γιάννη, σε ‘φχαριστώ. Πες μου πόσο κάνουν και υπολόγισε και τα μισά έξοδα αποστολής.
-Σκεφτόμουν να στα κάνω δώρο για τη γιορτή σου…
-Μα η γιορτή μου έχει περάσει… Κι εγώ τι δώρο θα σου κάνω;
-Θα μου κάνεις όταν έρθει η γιορτή μου.


Σήμερα πέρασε ο Γιάννης από το ωδείο και μου έφερε τα βιβλία, σε μια χάρτινη τσάντα.

-«Πώς θα τα βγάλεις πέρα με τα γαλλικά. Ξέρεις γαλλικά;» Τον ρώτησα.
-Όχι, αλλά από μια ματιά που παλιά είχα ρίξει στην Εθνική Βιβλιοθήκη, είδα ότι οι περισσότερες λέξεις είναι ορολογίες μουσικές που τις καταλαβαίνω.
-Έ, τότε θα τα βγάλω πέρα κι εγώ. Στο σχολείο μάς είχαν μάθει γαλλικά.



Και τότε μου είπε και τα παραλειπόμενα:

-« Η γαλλίδα που τα πούλαγε στο e-bay, στην αρχή μου έγραψε ότι δεν μπορούσε να τα πουλήσει στην Ελλάδα. Δεν ήξερε γρυ αγγλικά - δεν ήξερε ότι η Ελλάδα ανήκει στην ευρωζώνη- και προσπαθούσα να της γράψω στα γαλλικά μέσω του μεταφραστή του google. ... Χαμένοι στη μετάφραση.... Μετά κι εγώ δεν είχα καταλάβει, ότι δεν πουλούσε 6 αντίτυπα, αλλά με τον αριθμό 6 υπονοούσε τους 6 τόμους μίας και μόνης σειράς…».

Αποσβολώθηκα.

-Δηλαδή, εσύ δεν πήρες για σένα; Αγόρασες τα μοναδικά αντίτυπα και μου τα κάνεις δώρο;

Κι αντίκρυσα ένα υγρό βλέμμα. Όμοιο με το βλέμμα του Αλ Φαραμπί, όπως εκείνη τη στιγμή το οραματίστηκα. Ευγενικό μιας άλλης εποχής. Που μου επέβαλε ιπποτικά να δεχτώ το δώρο.



*Μάριου Μαυροειδή: ΟΙ ΜΟΥΣΙΚΟΙ ΤΡΟΠΟΙ ΣΤΗΝ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΜΕΣΟΓΕΙΟ (εκδόσεις ΦΑΓΚΟΤΟ)

Τρίτη, Ιουλίου 08, 2008

δείξε μου τον φίλο σου.....


απανθίζω:



ΟΜΑΔΙΚΟ ΠΟΡΤΡΑΙΤΟ

Πίσω απ' αυτούς που κοιτάνε σα χαζοί
κι είναι γεμάτοι χάρη πάντοτε κάποιος λείπει.
Γι' αυτό φυλάμε τη φωτογραφία.









Ο Ανδρέας Ρούσσης είναι το πρώτο παιδάκι που παίξαμε μαζί, ο παλιότερος καλύτερός μου φίλος.

Πέμπτη, Μαΐου 29, 2008

Το δημοτικό τραγούδι του χωριού μας


και ο νέος ανώνυμος δημιουργός του
στον Sraosha, ότι πολύ ηγάπησε......

Η ύπαρξη διαδικτυακών κοινοτήτων είναι ένα γεγονός για την ώρα μη επαρκώς προσδιορισμένο και κατά κάποιο τρόπο άδηλον και σε μας τους Ιντερνέτους. Μία κοινότητα μέχρι τώρα ξέραμε ότι θέλει ανθρώπους, τόπους, κτίσματα ή τσαντίρια, γλώσσα και χρόνους –κοινά βιώματα και ταξιδευτές πραματευτάδες. Στην εποχή την παλιά αυτά. Τώρα πια οι τόποι και τα κτίσματα μπορούν να είναι καλώδια και κυκλώματα. Τα κοινά βιώματα παίρνουν την μορφή database που καταγράφεται σε ποστ και κόμεντς. Όσο και αυτό να μοιάζει ελλειπτικό αν το καλοεξετάσεις θα δεις ότι είναι προβολή αρχαίων επικοινωνιακών δράσεων που λάμβαναν χώραν στις παλαιού τύπου κοινότητες -κτίσματα. Πάντα υπήρχε το «τα εν οίκω μη εν δήμω» αλλά και το «ο κόσμος τόχει τούμπανο κι εγώ κρυφό καμάρι». Ακόμα και άτυπα δημοτολόγια έχουμε με την μορφή μιας στήλης με δεσμούς (links) που παραπέμπουν στα μπλογκς φίλων, συμπαθειών κλπ. Βέβαια η βαθεία και απρόσωπη οργάνωση ανήκει στους providers όπως οtenet και στις μηχανές αναζήτησης όπως το Google. Ο διαχειριστής μας είναι ο Bloger. Τα «σπίτια» μας ουσιαστικά τα έχουμε με νοίκι- κάθε τόσο τα ανακαινίζουμε/αναβαθμίζουμε, μετακομίζουμε σε καλύτερο και πιο άνετο διαμέρισμα με μεγαλύτερες αποθήκες και γκαράζ και κάθε λίγο και λιγάκι δίνουμε στον κύριo Μπίλ το κατιτίς μας για να αποκτήσουμε καλύτερη θέα (από τα 95 στα 98 από τα 98 στα 98SE – όσοι γλίτωσαν τα Me τυχεροί, μετά 2000, XP, “SVista” εξ όσων ακούω και δεν τα βάζω με τίποτα … και «έχει ….ο Γκέητζ»). Ε, και λοιπόν; άσχημα περνούσανε στην εποχή της Ρωμαϊκής ή της Βυζαντινής ή της Οθωμανικής αυτοκρατορίας;
Και για να επανέλθω στα χωριά μας, και γιατρούς έχουμε («τι να κάνω γιατρέ μου; συνέχεια μου κολλάει…..») και πρώτες βοήθειες και μανάβικα και μαγεριά ωραία και χωράφια και βρύσες και κουτσομπόλες γρηές και όμορφες κοπέλες τζάνεμ και πολλούς ακαδημαϊκούς και βάρδους και ζωγράφους και πεταλωτήδες – όλοι μας να χαιρόμαστε την προοπτική μιας αναβάπτισης.
Και τώρα στο ζουμί: χωριά έχουμε, δήμους έχουμε, δημοτικό τραγούδι έχουμε;
Ναι. Το δημώδες άσμα του papeerte είναι το δημοτικό τραγούδι του δικού μας μικρού χωριού από προχτές έως μεθαύριο. Όλη η παρέα το τραγουδίσαμε - τα διαδικτυακά χείλη είναι μάτια, η συγχρονία εγκιβωτίζεται σε μορφή bytes. Έχει δημιουργό εν πολλοίς άγνωστο – σχεδόν ανώνυμο, φορείς –εμάς που ασχοληθήκαμε, γλώσσα-και μάλιστα ιδιωματικότατη, μουσική-νάναι καλά ο Bartok και το Wavelab και η όρεξη για παιχνίδια, (virtual?) ιστορία, μυθολογία, λαογραφία, και πολλούς ….. μελετητές. Τι του λείπει σε σχέση με το «Τι έχουν της Μάνης τα βουνά και στέκουν βουρκωμένα» από απόψεως πλαισίων γενέσεως, υπάρξεως και γνησιότητας;

Παρασκευή, Απριλίου 11, 2008

ΠΟΛΥΧΡΟΝΙΟΝ

ΠΕΤΕΦΡΗι

Τετάρτη, Μαρτίου 26, 2008

Εννέα ορισμοί

για τον Γρηγόρη Σεμιτέκολο




















T’ ονειρεμένο τριαντάφυλλο:
το κόκκινο
σα χείλη δαγκωμένα. (1)


Ένα σεμνό παιδί στη στράτα:
ο Στέφανος εξ ακανθών. (2)


Το αυτοκίνητο
είναι φυλλορροή της πράξης. (3)


Πίνοντας ξεψυχάνε οι συνήθειες,
αυτές οι γρηές γυναίκες
που όλο ο νούς τους
στο πιοτό και το τσιγάρο. (4)


Το περιβόητο,
τό’ δαν πολλοί
να διαλαλεί την άνοιξη
αξύριστο στα περιβόλια-
-εξού και η Ήβη. (5)


Αν σ’ αρνηθούν οι μενεξέδες,
αυτόματα θα αποκαλυφθούν. (6)


Στη γλάστρα ο βασιλικός
αρμένιζε
κι οι γλάροι από πίσω. (7)


Η φόρμα είναι γιαταγάνι-
-άσπρα πουλιά που μεριμνούν
το καλοκαιρινό καθρέφτισμά τους. (8)


Το ρόδο το εφικτό
κατασκευάζεται. (9)

Τετάρτη, Ιανουαρίου 09, 2008

ΣΕΞ και ΚΑΤΣ


κέντρισμα της μνήμης μου από το Η ΧΑΡΑ ΤΟΥ ΑΚΡΟΑΤΗΡΙΟΥ του Πετεφρή/αφιερούται.




Παλιότερα, κυκλοφορούσε στον Πειραιά φάτσα μεσήλικος, κοκκινοτρίχη, πυκνικού. Τον συναντούσες στον Ηλεκτρικό και στα λεωφορεία της διαδρομής Χατζηκυριάκειο-Φρεαττύς, που έχουν αφετηρία και τέρμα τον σταθμό του Ηλεκτρικού. Τον είχε ανθιστεί ο φίλος μου ο Λ., τον είχε "φακελώσει" και μου τον "σύστησε", ήδη θρυλούμενο, καθώς τον είχαμε -θέμα ζωντανό να σπαρταράει- στο κάθισμα απέναντί μας, σε μια διαδρομή Μοναστηράκι-Πειραιάς.

-Ο ψεύτης με τον μάρτυρά του. Φα 'τονε. Αυτός είναι ο "Σεξ και Κάτς", μου είπε στα μουλωχτά.


Ο τύπος βαστούσε στα χέρια του ενα τεφτέρι, το οποίο διεχειρίζετο σαν να κρατούσε κάποιες κλεφτές σημειώσεις. Θα μπορούσες να τον πάρεις και για ποιητή, αν δεν ήξερες να εκτιμάς τους βολβούς των ματιών - οι δικοί του ήταν υπερκινητικοί, με έντονο το στοιχείο της εμμονής μεν, αβαθείς δε.
Το ίρτζι του δεν το μυριζόσουν όσο κι αν παρατηρούσες τα γραφούμενά του. Ήταν γριφώδη: στις αριστερές σελίδες με μαύρο στυλό, στις δεξιές με κόκκινο. Να μια ματιά σε ένα του ανοιχτό δισέλιδο:
Δεξιά σελίδα: «Δευτέρα, 12 Δεκεμβρίου 1976, 5 ΣΕΞ».
Αριστερή σελίδα: «Δευτέρα, 12 Δεκεμβρίου 1976, 7 ΚΑΤΣ».

Ο φίλος μου ο Λ., καλή του ώρα τώρα που πετάει για Βραζιλία (αρχικαπετάνιος πια), αετός σ' αυτά και σε άλλα, μετά από τακτική παρατήρηση είχε δώσει την εξήγηση:
Ο τύπος κοζάριζε και προσπαθούσε να δεσμεύσει κάποιο βλέμμα. Αν το βλέμμα ήταν αντρικό, και αφού, μετά από επίμονο κοίταγμα, κατάφερνε τον "αντίπαλο" να το αποσύρει, τότε προσμετρούσε και σημείωνε στο τεφτέρι την νίκη του ως ΚΑΤΣ. Αν το βλέμμα ήταν γυναικείο, με ή χωρίς απόσυρση, σημείωνε την νίκη του ως ΣΕΞ. Και αποθησαύριζε, ταξινομώντας.

Ενώ από το '76 ως το '80, τον έβλεπα τακτικά, μετά τον έχασα. Τον ξανάδα μία και τελευταία φορά το '93. Αναλλοίωτος, αν εξαιρέσεις το λίγο γκριζάρισμα στα μαλλιά και το γεγονός ότι το τεφτέρι είχε γίνει φάιλο-φαξ με πλαστικοποιημένες τις σελίδες του. Πλεύριζε τις αντιπάλους υπάρξεις και μοστράριζε τις τροπαιοφόρες σελίδες, ως αυτοδιαφήμιση. Δεν σημείωνε τίποτα πια.

Τρίτη, Ιανουαρίου 01, 2008

αποχαιρετισμός του 2007

Αποχαιρέτησα το 2007 με δύο κομμάτια.

ΠΑΛΙΝΩΔΙΑ για φλάουτο και μαγνητοταινία, αφιερωμένο στην φίλη φλαουτίστα Beata Iwonka Glinka. Θα παιχτεί στις 7 Φλεβάρη 2008, 7.00 μμ στην Ελληνοαμερικανική Ένωση(Μασσαλίας 22, Αθήνα), θα προηγηθεί διάλεξη του Δημήτρη Συκιά για το φλάουτο. Η συναυλία διοργανώνεται από την Ένωση Ελλήνων Μουσουργών και θα παιχτούν από την Β.Ι.Glinka επίσης έργα J. S. Bach, C. Ph. E. Bach, M. Marais, Σ. Αδάμ, Μ. Αδάμη, Δ. Συκιά.

ΠΕΡΑΝ ΤΟΥ ΜΥΣΤΗΡΙΟΥ για φλάουτο και κιθάρα, αφιερωμένο στις φίλες Στεφανία Κατσαρού (φλάουτο) και Σόνια Χάλαρη (κιθάρα). Θα παιχτεί κάπου μέσα στο 2008.

εσείς αν θέλετε ακούτε τις ηλεκτρονικές μακέτες των κομματιών και μπορείτε να δείτε και τις παρτιτούρες τους σε pdf.

ΠΑΛΙΝΩΔΙΑ για φλάουτο και μαγνητοταινία (μακέτα)








η παρτιτούρα σε pdf

ΠΕΡΑΝ ΤΟΥ ΜΥΣΤΗΡΙΟΥ για φλάουτο και κιθάρα (μακέτα)








η παρτιτούρα σε pdf

Παρασκευή, Νοεμβρίου 02, 2007

μηρυκασμοί

έχοντας απωλέσει το τετραδιάκη του προηγουμένου ποστ και με την μνήμη δυναμένη να παράγει μόνον νοσταλγία, αναπαράγοντας το κλίμα, συνθέτω ανάλογα στιχουργήματα εικοσαετής (1979). Ιδού, από μνήμης :


Η ΚΑΣΤΡΟΤΑΦΗ ΤΩΝ ΡΑΨΨΩΝ

Ενενήντα και πλέον αρκούδες
Μες στην Πόλη εκάνανε σούζες
Με λαμπρά μουσταρδί μηχανάκια
Και κορόιδευαν τ' άσπρα σκυλιά,
Που γυρνούσανε μες στα σοκάκια
Και πουλούσαν κιλίμια-χαλιά.


ΠΡΟΣΚΥΝΙΟΝ

Η κότα η ξετσίπωτη η Μπορντώ
Εφόρεσ' ένα φόρεμα κοντό
Και έπηξε στην κουτσουλιά
Την εκκλησία τ' Άη Λιά.


ΗΣΥΧΑΣΜΟΣ

Σαρανταπέντε κάστορες κι εξήντα παπαγάλοι
Ολημερίς πηδιόντουσαν, το βράδυ παίζαν τάβλι.



ενδιαμέσως ενθυμούμαι άλλο ένα από το τετραδιάκη:


ΒΕΝΘΟΣ

Μπες στο εμπριμέ τσαρδί
Κι αν δεις κανέναν κλέφτη,
Βοήθεια τρέχα γύρευε
Απ' τον λαδί καθρέφτη.


προσθέτω μερικά του αδερφού μου Νούλη, δεκαετούς το '76:

Η ΜΠΟΤΑ

Η μπότα η βρεττανική
Δεν είνα σαν τις άλλες,
Είναι περήφανη λαμπρή
Κι ας είναι απ' τις άλλες.


Ο ΣΟΥΓΙΑΣ

Ο σουγιάς δεν είναι ' κείνος
Που του λείπουν τα μαχαίρια
Τα ψαλίδια, τα νυστέρια
Και του μπογιατζή ο κόπανος.


Επιστεγάζω δε, με πρόσφατον εμπείρου μεσοκόπου παρήχημα, χάριν του οκταετούς ανεψιού του :


ΕΙΣ ΕΑΥΤΌΝ ΣΩΤΗΡΊΑ ΠΊΣΤΙΣ

Αν σου επιτεθεί ληστής,
Κύττα μην απελπιστής.
Μη φωνάξεις "Ωπ ληστής"
Μόνον τρέξε να οπλιστείς:

-Πίσω ληστή άπλυστε,
Τράβα πλύσου, άπλητε.


μπόνους, ένα του κουμπάρου μου, συμμαθητού μου πάλαι επίσης, θρυλικόν εν παρέαις:

ΘΥΡΙΩΝ

Είμαι δομάζος με ψυχή,
Με μάτι κορακάτο
Δουλεύω νύχτα, βράδυ, ή πρωί
Και βγάζω μεροκάματο.





Τετάρτη, Οκτωβρίου 31, 2007

Εις ασθενούντα εως άρτι μπλόγκερ, νυν ανανίψαντα.



Εγώ κάθομαι και βήχω.
Και μες στην κίτρινη σπηλιά,
Kοιμούνται δυόμιση σκυλιά,
Kάνοντας ποδήλατο στο τοίχο.

Στιχούργημα συνεργασίας με τον διπλανό μου Ν.Τ. στην Α΄ Γυμνασίου, εν ώρα μαθήματος. Είχαμε ένα ολόκληρο τετραδιάκι* γεμάτο, το οποίο είχε κρατήσει εκείνος. Δεν έχω επαφή......


*προτιμώ την γραφήν "τετραδιάκη", απηχεί τι το θήλυ εν τη ουδετερότητί της, ομοιάζουσα τοις αγγέλοις εν ζωγραφίαις.

οι παχουλές αναρτήσεις (όσο τις διαβάζετε τόσο παχαίνουν)