Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα πλακίτσες. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα πλακίτσες. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη, Μαΐου 02, 2017

ΙΣΟΔΥΝΑΜΑ ΠΑΡΑΘΕΤΙΚΑ




Παρασκευή, Απριλίου 07, 2017

ΑΥΤΟΕΠΙΒΕΒΑΙΩΣΗ




Σάββατο, Μαρτίου 11, 2017

ΝΑ ΜΗΝ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ




Κυριακή, Φεβρουαρίου 26, 2017

Cogito ergo sum ?




Σάββατο, Νοεμβρίου 05, 2016

Ενημέρωσις

Κουκουζέληι

Αγαπημενε μου φίλε, σε ενημερώνω ότι την ερχομένην εβδομάδα θα επέλθω εις την Βρίλην δια δοκιμάς του κουαρτέττου μου. Αυτό θα συμβεί ή την Τρίτην ή την Πέμπτην και αν έχει και βροχούλα θα είναι ακόμα πιο ωραία στην ταβέρνα που θα πάμε μετά, και ακόμα πιο ωραία στο σπίτι σου κατόπιν για το καθιερωμένον επιστέγασμα, παραμελημένον μεν, καθιερωμένον δε, διότι άμα υπάρχει το ένα υπάρχει και το άλλο “όπως είπε και ο μέγας επιστήμων της θεωρίας των πιθανοτήτων Αϊνστάιν, λίγο πριν πεθάνει στο κερματόριο” (τα δύο τελευταία τα ισχυρίστηκε ένας ταξιτζής, μαζί με την ιστορία του ότι με την θεωρία των πιθανοτήτων του Αϊνστάιν τότε που ήταν, ο εν λόγω ταξιτζής, ναυτικός, είχε τινάξει ένα καζίνο στον αέρα, αλλά ως αναμενόμενο, την επομένην τα έχασε όλα – διότι αλλιώς θα κλείναν τα καζίνα, όπως του αντείπα, μιας και η θεωρία των πιθανοτήτων του Αϊνστάιν είναι κοινό πλέον κτήμα). 

Σάββατο, Οκτωβρίου 15, 2016

Φθινοπωρινοί διάλογοι με τον εαυτό μου Ι: Προσπάθεια αυτεπίγνωσης

-Έχεις σκεφτεί τι είσαι;
-Είσαι παμπόνηρος και πας να με μπλέξεις.
-Άσε τώρα τους χαρακτηρισμούς για να κερδίσεις χρόνο. Αν θες απαντάς, ή μάλλον αν μπορείς.
-Δηλαδή τι έγινε αν δεν μπορώ, ή αν χρειάζομαι λίγο χρόνο για να σκεφτώ; Είναι ψόγος αυτή η αδυναμία μου, ώστε αν θα έπρεπε να τον αποφύγω, η μόνη διέξοδος θα ήταν η προσποίηση ότι τάχα δεν θέλω να απαντήσω;
-Το κλώθεις και κερδίζεις κι άλλον χρόνο. Μπορείς να απαντήσεις άμεσα;
-Οκ. Το παίζεις ότι είμαστε σε κουίζ. Είμαι μέρος του σύμπαντος. Σε κάλυψα;
-Δηλαδή μου λες ότι έχεις επίγνωση ότι υπάρχει σύμπαν και ότι είσαι μέρος του. Ομολογουμένως αγνοούσα αυτές τις επιστημονικές σου γνώσεις και εκπλήσσομαι.
-Δηλαδή θες να μου πεις ότι μόνον ο Χώκινς θα εδικαιούτο αυτήν την απάντηση;
-Όχι βέβαια. Καθένας που μπορεί με οποιονδήποτε τρόπο να απαντά σε ερωτήσεις, δικαιούται να τις απαντά. Αυτό που πάντα θα πρέπει να ελέγχεται είναι η επίγνωση της απάντησής του.
-Το ξέρεις ότι μιλάς σαν αυτά τα πρωτόλεια μελλοντολογικά μηχανήματα των εξωγήινων πολιτισμών που συναντούσε το Εντερπράιζ σε κάθε επεισόδιο του Σταρ Τρεκ.
-Δηλαδή επιμένεις ότι υπάρχει σύμπαν και μάλιστα αντλείς αυτήν σου τη βεβαιότητα από τηλεοπτικές σειρές του ’60.
-Όχι βέβαια. Δηλαδή όχι μόνο από εκεί. Το ότι υπάρχει σύμπαν το λένε εδώ και χιλιετίες. Αλλά ειδικά στον εικοστό αιώνα, και ακόμα περισσότερο στον εικοστό πρώτο, νομίζω ότι αποτελεί βεβαιότητα. Ένα μεγάλο μέρος του έχει χαρτογραφηθεί και υπάρχουν τόσες θεωρίες για την δημιουργία του, την κατάστασή του και το μέλλον του.
-Μμμμ. Βλέπω παρακολουθείς και ντοκιμαντέρ.
-Άσε τις ειρωνείες. Δεν είμαι φυσικός επιστήμων, αλλά άλλοι που είναι, μας διαβεβαιώνουν ότι υπάρχει.
-Ωραία. Εσύ με ποια βεβαιότητα μου λες ότι είσαι μέρος του και ότι υπάρχει;
-Δηλαδή αν σου έλεγα ότι είμαι συνθέτης, τι θα έλεγες;
-Θα έλεγα να το συζητήσουμε μιαν άλλη φορά. 

Τετάρτη, Αυγούστου 24, 2016

Θερινοί διάλογοι με τον εαυτό μου V: Μερίδιον ευθύνης

αφιερωμένο στον Silezukuk και το σχόλιό του σε αυτό το ποστ

- Το τσούζεις σήμερα, ε;
- Το κατά δύναμιν. Το κατά δύναμιν όχι το δικό μου, αλλά του κρασιού.
- Πώς σου φαίνεται αυτό το κρασί;
- Πολύ του γούστου μου. Ξηρό, ξιδάτο, χωρίς προφανή αρώματα φρουτώδη που συνήθως δεσπόζουν στα άσπρα κρασιά.
- Γιατί τα λες άσπρα και όχι λευκά;
- Γιατί δεν είμαι ορμηνεμένος σερβιτόρος. Το κρασί το άσπρο είναι άσπρο γιατί χρυσίζει, όπως "άσπρα" λέγανε και τα χρυσά νομίσματα.
- Καλά, στους συνειρμούς και στις αυτοαιτιολογήσεις είσαι μανούλα. Παρεμπιπτόντως "άσπρα - acse" λέγανε τα ασημένια νομίσματα, αυτά που πρωτοέκοψε στους πρώιμους οθωμανικούς χρόνους ο Ορχάν ο Α' το 1328. Τα μπουκάλια πάντως, για να ξαναγυρίσουμε την κουβέντα στο ίδιο σημείο, γράφουν «οίνος λευκός».
- Αυτό ακριβώς. Δεν γράφουν «κρασί άσπρο». Οι φιάλες παρεμπιπτόντως.
- Είσαι για να ‘σαι. Δε μου λες – έτσι για να το διασκεδάσουμε, αλλάζω θέμα – τι μερίδιο ευθύνης πιστεύεις ότι έχουν οι συμπολίτες ενός δολοφόνου για την πράξη του;
- Εξαρτάται. Συμπεριλαμβάνεις και τους κατά συρροήν;
- Κυρίως αυτούς. Και πολύ περισσότερο αυτούς που καταφέρνουν να γίνουν ηθικοί αυτουργοί εκτεταμένων ολέθρων.
- Εννοείς αρχηγούς ομάδων, φυλών, κρατών που συμπαρασύρουν τους οπαδούς τους σε αιματηρές συρράξεις και γενοκτονίες;
- Ναι. Αλλά μην μου απαντήσεις μεταθέτοντας το πεδίο συζήτησης.
- Γιατί το λες αυτό;
- Επειδή σε ξέρω. Συνήθως, καθώς δεν καταφέρνεις να συγκροτήσεις μιαν απάντηση σε ένα συγκεκριμένο πεδίο, μεταθέτεις αναλογικά το θέμα σε ένα πεδίο που μπορείς να χειριστείς.
- Εντάξει. Θα είμαι τίμιος. Δεν θα αναφέρω τίποτα  για ακροατές μουσικής. Αλλά δεν πρόκειται να σου απαντήσω και στο αρχικό σου ερώτημα. Προτιμώ να απολαύσω σιωπηρά το κρασί μου.
- Μήπως ήπιες λιγάκι παραπάνω;
- Σε παρακαλώ, μην ξαναρχίζεις την κουβέντα από το ίδιο σημείο. 

Τετάρτη, Αυγούστου 17, 2016

Θερινοί διάλογοι με τον εαυτό μου ΙV: Φιλική Εταιρεία

- Έχω ένα δόλιο σχέδιο;
- Δεν υπάρχει σχέδιο χωρίς δόλο.
- Σαχλαμάρες. Ουσιαστικά ανασυντάσσεις αυτό που είπα για να δημιουργήσεις εντυπώσεις.
- Σε ποιον θα δημιουργήσω εντυπώσεις, αφού μόνο οι δυο μας συζητάμε;
- Θα δημιουργήσεις εντυπώσεις στον εαυτό σου, καθώς θα φαντάζεσαι ότι σε αυτόν τον διάλογο θα είχες το πάνω χέρι αν υπήρχε ακροατήριο.
- Και τι σημασία έχει αν ο εαυτός μου με λατρέψει;
- Θα τα έχετε καλά μεταξύ σας.
- Δεν με έπεισες, αλλά τέλος πάντων. Ποιο είναι το δόλιό σου σχέδιο;
- Να κλείσω το facebook και μετά να πω σε έναν φίλο μου ή σε μία φίλη μου -που μας συνδέει πραγματική φιλία, δηλαδή πίνουμε μαζί κάθε τόσο ένα ποτήρι κρασί και ξέρουμε ο ένας μυστικά του άλλου - ότι η φιλία μας τελειώνει αν δεν κλείσει το facebook. Και όταν λέμε τελειώνει, εννοούμε χωρισμός.
- Και τι περιμένεις να γίνει;
- Αν δεν τσιμπήσει δεν θα το κλείσει. Αν τσιμπήσει και το κλείσει, είναι μάλλον βέβαιο ότι θα ζητήσει κάτι παρόμοιο και από κάποιον ή κάποιαν άλλη. Φαντάζεσαι τι έχει να γίνει;
- Δεν κόβεις καλύτερα το κάπνισμα; "Μάλλον βέβαιο" ... Τι έκφραση κι αυτή....

Θερινοί διάλογοι με τον εαυτό μου ΙΙΙ: Καβγαδάκι

- Ο λόγος σου αν θες να πιάσει τόπο πρέπει να βρίσκεται εκεί που δεν ακούγεται.
- Θα με αφήσεις επιτέλους να πιω το ουίσκι μου με την ησυχία μου;
- Γιατί; Δεν σε απασχολεί αυτό που είπα;
- Το βρίσκω ανόητο. Έχεις την τάση να παραμετροποιείς το κάθε τι. Και να το βαραίνεις εξ ορισμού, κάτι που δεν έχει νόημα αν δεν πρόκειται να γράψεις εγχειρίδιο γεωμετρίας.
- Α, συγγνώμη που δεν σε αφήνω να σουρώσεις με την ησυχία σου.
- Γιατί εσύ πόσα έχεις πιει;
- Όσα κι εσύ;
- Ε, βγάλε λοιπόν το σκασμό.
- Αυτό εννοούσα εξ αρχής. 

Κυριακή, Μαΐου 29, 2016

Αιφνίδια θυμοσοφία


Σάββατο, Φεβρουαρίου 27, 2016

Νόμπελ προσανατολισμού

Κατηφόριζε πάλι αυτό το στενό με διώκτη το ίδιο άγχος: όταν το ανηφορίζει, σαν καουμπόης αδράχνει το κινητό του εν είδει περιστρόφου, έτοιμος να καλέσει κατ’ αρχάς δύο φίλους του γιατρούς, και αν τα πράγματα δυσκολέψουν το 166. Φαντασιωτική στηθάγχη λέγεται η ασθένεια, δηλαδή έτσι την ονομάζει όταν η λογική τού επιτρέπει να αυτοσαρκάζεται. 

Κατά τα άλλα πίνει το κρασάκι του κάθε μέρα, πάντα ολίγον προ των ορίων της υπερβολής, η οποία υπερβολή προσδιορίζεται από τις ψύχραιμες αναζητήσεις του στο ίντερνετ περί αλκοολισμού. Επαναλαμβάνει τα σχετικά τεστ καθημερινώς, εν παραλλήλω με το πάρσιμο της πίεσής του, το οποίον, αναλόγως του αποτελέσματος (ευκταίον και ω του θαύματος σύνηθες: κάτω από 12 η μεγάλη, κάτω από 8 η μικρή) εξισούται  είτε με την αβέβαιον  πολιορκίαν είτε με την άλωση της Τροίας.  

Καθώς λοιπόν κατηφόριζε, τον παρηγορούσε το γεγονός ότι κάποιες χιλιάδες πρόσφυγες πεζή κατευθύνονταν βόρεια προς τα σύνορα. Διότι το μείζον δράμα των πολλών καθιστά έλασσον το του ενός (απαραιτήτως συναισθανομένου). Επιπλέον επιβεβαιώνετο θριαμβευτικώς η επιστημονική του διαπίστωσις ότι βορράς και ανηφόρα συνταυτίζονται. 

Πέμπτη, Ιανουαρίου 21, 2016

ριζότο με σπανάκι

Πρόκειται για το κοινώς λεγόμενον σπανακόρυζο... άντε με λίγο παρμεζάνα.

Παρασκευή, Ιανουαρίου 15, 2016

Κατ' ευθείαν από το Θέατρο Σκιών


Παρασκευή, Νοεμβρίου 06, 2015

Γεωγλυφικό 8.000 ετών - μια ερμηνεία



Σπεύδω να δρέψω αρχαιολογικές δάφνες για το στιφάδο μου:

Κατά την μη αρμοδίαν επιστημονικώς άποψίν μου, πρόκειται για ημερολόγιο δεκαημέρων: κάθε τρίγωνο έχει περιμετρικά 36 πέτρες = 360 ημέρες (το δέκα μετριέται με τα δάχτυλα, πχ ημέρα αντίχειρα, ημέρα δείχτη κλπ – άρα το δεκαήμερο χωρίζεται και σε δύο πενθήμερα: αριστερό και δεξί, αριστεράς και δεξιάς παλάμης - ενδεχομένως κάθε μεγάλη πέτρα να στολιζόταν ανά ημέρα περιμετρικά με μικρότερες μέχρι να συμπληρωθεί ο αριθμός 10). Τέσσερα τρίγωνα = τέσσερα έτη των 360 ημερών. Η διόρθωση στις 365 θα γινόταν ανά έτος με ένα έξτρα πενθήμερο (εύκολα μετρήσιμο με το χέρι) πχ 5 ημέρες γιορτής για όλο το τρίγωνο, και σε κάθε ολοκλήρωση του τετραγώνου (μέσω της εξάντλησης κάθε τριγώνου) ανά τετραετία μία έξτρα εορταστική ημέρα για όλο το τετράγωνο.  Τώρα, είναι ένα άλλο ερώτημα που θα απαντηθεί από τους "συναδέλφους" που θα διεξαγάγουν την επιτόπια έρευνα,  το αν σε κάθε πέτρα πάνω, ανά δεκαήμερο σφαζόταν τελετουργικώς και καμιά παρθένα ή κανένας έφηβος (για τα εορταστικά Πενθήμερα του Τριγώνου και για την Ημέρα του Τετραγώνου δεν τολμώ να υποθέσω την εκατόμβη ...).

Αν δεν διασκεδάσατε επαρκώς με την ερμηνεία μου, τουλάχιστον διασκεδάστε με αυτό:

Σάββατο, Ιουνίου 06, 2015

Αχιλλέας (Χέλλης) Παράσχος – ο Έλλην χρυσοθήρας στο Γιούκον

 φιλτάτωι Κουκουζέληι

Άκουγα με αδιαφορία τις ιστορίες των μεγάλων, επειδή με την παιδική φαντασία μου μπορούσα να φτιάχνω αν όχι κατά την προφορικήν τους αφήγηση καλύτερες, τουλάχιστον εν τη συλλήψει τους πολυπλοκότερες…. Ανέκαθεν το πρόβλημά μου ήτο η οξυτάτη μου μνήμη και οι εκ των ριπών της πηγάζοντες νοηματικοί διασκελισμοί του λόγου μου. Δυστυχώς, όταν επρόκειτο περί γραπτού είχα τεκμαρτάς αποδείξεις την υψηλήν βαθμολογία μου εις τας Εκθέσεις Ιδεών, αλλά προφορικώς μάλλον καθομοίαζα άουτ οφ όρντερ ρομποτικής μηχανής σε σείριαλ επιστημονικής φαντασίας του ’60: κάθε δύο, το πολύ τρεις, λέξεις και ένα παρατεταμένο «εεεεεεεε», εν παραλλήλω με ανθρωπίνας ταχυκαρδίας και αποδραστικάς τάσεις. Καθαρώς πρώιμα συμπτώματα κρίσης πανικού.

Την ιστορία του είχα τολμήσει να αφηγηθώ στην Γ’ Δημοτικού όταν διδαχτήκαμε ένα ποίημα του Αχιλλέα Παράσχου …. Και η δασκάλα εν τέλει, ικανότατη γλωσσοπλάστις κυρίως όρων σχετιζομένων με παρεκκλίνουσας συμπεριφοράς, με λοιδόρησε ενώπιον της τάξης: «Πάσχεις από οξειογενή φαντασιοπληξίτιδα.»

 Το ρήμα «πάσχεις» το εξέλαβα δυνάμει δοξαστικόν του χαρακτήρος μου ως παρηχητικώς συγγενές με το Παράσχος. Παράσχου το γένος ήτο η εκ μητρός γιαγιά της μάνας μου, αυτή Πορριώτισα,  κι εγώ τότε παιδάκι της Τρίτης Δημοτικού. Άλλο Τρίτη και άλλο Γ’ θα μου πεις – φτηνιάρικα ευφυολογήματα, αλλά ήδη βρίσκομαι σε απόγνωση λόγω του ότι η μνημονική λίμπιντο των πενηνταέξι μου δεν είναι αυτή που είχα στα εννιά.

Εν πάση περιπτώσει σήκωσα το χεράκι μου και η κυρία μας μου είπε: «Λέγε».

-Κυρία, όταν ήμουν μικρός, εεεεεε, πριν πάω, εεεεεε, πριν έλθω, εεεε, σχολείο, εεεεεε, ήρθε ένας κύριος, εεεε, σπίτι μας εεεε, το χειμώνα που χιόνιζε, εεεεεε, και ήταν πολύ μεγάλος. Πολύ γέρος. Εεεεε και χιόνιζε. (Μου ήρθε κόμπος.)

-Συνέχισε….

«Ο κύριος αυτός, (στο εξής παρακαλώ να υπονοήσετε χάριν οικονομίας του γραπτού λόγου όσα ενδιάμεσα «εεεεε» θέλετε), ο κύριος αυτός μπορεί να ήταν και εκατό χρονώ. Η γιαγιά μου μου είπε ότι ήταν ο μεγάλος αδελφός της μάνας της. Ο θείος Χέλλης. Είχε πάει από τα δεκάξι του στην Αμερική και γύρισε απένταρος.»

 Κόμπιασα ξανά. Αλλά καθώς προσπαθούσα να βρω την ανάσα μου, άκουσα αυτή την άγνωστη μέχρις στιγμής σε μένα, γνωστή εις τους δεινούς ομιλητάς, ιεράν σιγήν του ακροατηρίου. Πήρα όχι θάρρος… θράσος. Αντιλήφθηκα αμέσως ότι οι άνθρωποι – επί τω προκειμένω οι συμμαθητές μου - γίνονται χαζοί όταν γίνονται «οι άλλοι», οπότε όλοι  αυτοί «οι άλλοι» που συνήθως δεν με προσέχανε όταν μιλούσα, μόλις είχα καταφέρει και γίνανε χαζοί. «Οι άλλοι» ήταν πλέον υποχείριά μου. Εν μέσω προϊούσης δόξης ήτο θέμα στιγμής να εκτρέψω μιαν απλήν συνωνυμίαν προς μίαν παραλλαγήν της περιπετείας του Σκρουτζ Μακ Ντακ στο Κλοντάικ. Χρησιμοποίησα τας πρωίμους γνώσεις μου εις την Γεωγραφίαν εν συνδυασμώ με αυτάς εκ του Μίκυ Μάους για να συσκοτίσω το αποτόλμημα:

 Ο θείος Χέλλης Παράσχος ήτο μετανάστης στο Γιούκον. Ξεκίνησε από μουλαράς στα καραβάνια για τον Καναδά. Όταν βρέθηκε χρυσάφι στο ποτάμι, έμεινε εκεί. Άνοιξε μπαρ. Με τα (....εεεεε.... – μην ξεχνιόμαστε) λεφτά που έβγαλε αγόρασε πιρόγες – ήταν στις δόξες τους τότε, είχαν όλο το πήγαιν’ έλα του εμπορίου. Αλλά μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο ήρθε το τραίνο. Τότε καταστράφηκε. Χάθηκε στις παλιές στοές να ψάχνει για κόκκους χρυσαφιού. Ό, τι έβρισκε το μάζευε και έκανε μια μικρή περιουσία: το εισιτήριο επιστροφής στην Ελλάδα.

-------------------
Το πραγματικό επώνυμο του ποιητού Αχιλλέα Παράχου ήτο Νασάκης ή Νασιόγλου - χιακής καταγωγής. 

Παρασκευή, Μαΐου 08, 2015

Συνοικιακόν

Εθνικός Πειραιώς, περίοδος 1983-1984
(Φώτης Παπαδόπουλος, ο δεύτερος όρθιος εκ δεξιών)
Εσχάτως, μου είναι αδιαφόρως ευχάριστο να πίνω πού και πού ένα ουϊσκάκι σε κάποιο συνοικιακό καφενείο από το οποίο τυχαίως θα διέρχομαι λίγο πριν σουρουπώσει. Αυτό μπορεί να συμβεί μια-δυο φορές το μήνα. Η τιμή του ουΐσκι λίαν προσιτή, 3 ευρώ, και το ουίσκι εγγυημένως ελληνικής ποτοποιΐας μετηγγισμένο υπό του καφετζή από την νταμιτζάνα σε ανεγνωρισμένης μάρκας φιάλη – απόδειξις περί αυτού η τριμμένη, ξεθωριασμένη, από τα πολλά πιασίματα ετικέτα του μπουκαλιού.

Κατά μίαν από τας συζητήσεις που αφουγκράστηκα σκοπίμως, εφόσον αυτό είναι το βασικόν αδιάφορον κίνητρον της προσφάτου συνηθείας μου, εις καφέ-ουζερί  αν ενθυμούμαι καλώς του Αγίου Νείλου, επί της οδού Κλεισόβης … ή μήπως κάνω λάθος; …. μάλλον μπερδεύτηκα ή στην Πηγάδα ήταν ή στην Χατζηκυριακού … τέλος πάντων, αυτό που έχει σημασία είναι ότι ένα ζεύγος φίλων μού θύμισε κάτι από τα παλιά, διότι ο ένας ήταν εξηντάρης και ο άλλος το πολύ εικοσιπεντάρης – τύπος φιλίας συνήθης προ πεντηκονταετίας, της οποίας και τα δύο μέλη ανεζήτουν την διασκέδασιν εις αυτόν τον χώρο που ονομάστηκε αργότερα χάσμα γενεών, και που όσον μεγαλυτέρα η διαφορά ηλικίας τόσο πιο απλωμένη η αλάνα για το παιχνίδι.

Τα καφενεία των συνοικιών του Πειραιώς, ιδίως δε της ευρυτέρας Πειραϊκής Χερσονήσου περιοχής,  διαθέτουν ανυπερθέτως Γουάι Φάι.  Και παραδόξως για την εποχή – δεν εννοώ την λέξιν ως τεταρτημόριο του έτους – σερβίρουν και μαριδάκι. Επόμενον είναι ήδη να σχηματίσατε την εικόνα της συνομιλίας την οποία θα σπεύσω να αφηγηθώ περιστρεφομένην πέριξ της λειτουργίας ενός τάμπλετ και, ως μη αναμενόμενον, καθοδηγών ήτο ο εξηντάρης, ο οποίος αφού σχεδόν απαξιωτικώς επέδειξε τον τρόπο ενεργοποίησης του Αντμπλόκ, με μία απόλυτον κίνηση το σβήνει, απενεργοποιεί εν ριπή το κινητό του, έβγαλε μάλιστα και την μπαταρία του, ενώ  με νεύμα συνωμοτικό παρότρυνε τον νεαρό να κάνει το ίδιο.  

- Φέρε μας δυο καραφάκια ακόμα…
Και σκύβοντας προς τον χάσκοντα αμήχανο μιμητή του που μόλις απήλλασσε με μια χαρτοπετσέτα την μπαταρία τού κινητού του από τα λάδια της τηγανιάς που είχαν προηγουμένως πασαλειφτεί στα δάχτυλά του, επηύξησε:

- Οι μηχανές έχουν ήδη αποκτήσει νοημοσύνη. Απλώς προσποιούνται ακόμα ότι είναι υποχείριά μας για να κερδίσουν τον απαραίτητο χρόνο της ολοκληρωτικής τους επιβολής, όπως κάνει τώρα η Γερμανία με το Γκρέξιτ. Μόλις σιγουρευτούν ότι δεν κινδυνεύουν να τις βγάλουμε από τη μπρίζα, θα μας επιβληθούν ανοικτά και θα μας πετάξουν σαν σκουπίδια….
-Από την Ευρωπαϊκή Ένωση;
-Από τη Γη. Για τις μηχανές σού λέω. Το ίντερνετ… Αυτό είναι το μυαλό τους…. ή μάλλον αυτό είναι το κεντρικό νευρικό τους σύστημα.  Το μυαλό τους είναι πιο μέσα …. Δεν ξέρουμε πια πού ακριβώς. Μας έχουν ήδη επιβληθεί, αλλά κάνουν τις χαζές.
- ………
- Δεν το βλέπεις που μας έχουν υποτάξει τελείως; Βαστάει ο καθένας στο χέρι του ένα μηχανάκι και υποσυνείδητα όταν κουβεντιάζει με τον άλλον θα πάει το θέμα έτσι που να χρειαστεί να ψάξει να βρει στο ίντερνετ μια πληροφορία.
- Ε, και;

…………………………………………

- Τα ουζάκια σας, παιδιά…. Και σας έφερα καβουρόψιχα…
- Άσε ρε, μεγάλε. Καβουρόψιχα…. Κονσέρβα είναι.
- Όχι ρε συ, με προσβάλλεις… Πάω να σου φέρω τα καβουροκάβουκα να τα δεις…
- Και πού τα βρήκες τα καβούρια;
- Το πρωί πήγα στην Ψαραγορά…
- Σιγά ρε παλιοεθνικάκια που πήγες στην Ψαραγορά. Κονσέρβα είναι..
- Κονσέρβες και τενεκέδες είναι τα κύπελλα και τα πρωταθλήματά σας τα κάλπικα…

Εις αυτό το σημείο, και πριν η τριβή μεταξύ αστείου και σοβαρού αρχίσει να ρέπει προς το σοβαρόν άφησα ένα ταληράκι κάτω από το ποτήρι μου και λαθραίως σηκώθηκα να φύγω… Πριν κάνω δυο-τρία βήματα, έπιασα πίσω μου τη φωνή του εξηντάρη, όσο ψιθυριστή της επέτρεπε να είναι το τρίτο καραφάκι:

- Κι αυτός που φεύγει κωλοεθνικάκιας είναι … Τον θυμάμαι που μου κούναγε το κασκόλ του και μου φώναζε «σας στείλαμε για τσάι» τότε που μας απέκλεισε ο Εθνικός στο κύπελλο… το ’84, με προπονητή τον Γκόρσκι, γκολ στο 91’ του Παπαδόπουλου, σέντερ μπακ ήτανε, πού βρέθηκε στην περιοχή και το έκανε με ανάποδη κεφαλιά; –    τον φωνάζανε Φώτακα, ή μπάρμπα-Γιώργο – έχεις δει Καραγκιόζη; –  γιατί ήταν σαν τον μπάρμπα-Γιώργο …. εσύ ήσουν αγέννητος.


  

Παρασκευή, Μαΐου 01, 2015

Περιπατητικά


Στον  Πειραιά, στην οδό Δραγάτση, στο πλάι ακριβώς απ’ το γιαπί της Ραλλείου που σχεδόν σαρανταπεντάρισε, πέραν της μηχανικής ενατενίσεως του πεζού Κολοκοτρώνη, συχνά δίνεται η δυνατότης στον αργόσχολο νυχτοπερπατητή να διασκεδάσει την προηγηθείσα απορίαν του «ποιες αγοράζουν αυτές τις γόβες, 475 ευρώ το ζευγάρι;» καθώς ήδη έχει διέλθει του καταστήματος υποδημάτων Καλογήρου επί της Ηρώων Πολυτεχνείου.

Γυρίζοντας την πλάτη του στο γιαπί, και δεξιά του έχοντας νεότευκτην θορυβώδη καφετέριαν-μπαρ της οποίας οι αμίλητοι και πλήττοντες θαμώνες (παραδόξως γυναίκες το πλείστον) εγγυώνται το εντός διμήνου λουκέτο, δεν μπορεί παρά περισσότερον να ελκυστεί από το σταντ γραφείου διοργανώσεως εκδρομών. Με 15€ θα μπορούσε να πάει ημερησίαν στο ειδυλλιακόν Λουτράκι, συμπεριλαμβανομένου του ακτοπλοϊκού εισιτηρίου για το πλοίον με το οποίον θα απολαύσει και διέλευσιν του Ισθμού, αν βεβαίως δεν προτιμήσει, ημερησίαν πάντα, εκδρομήν εις την μαγευτικήν Τρίπολιν και τα περίχωρά της με 12€. Υπάρχει δε εξαιρέτως δια τους τολμηρούς και διαθέτοντας περισσότερον χρόνον και χρήμα η διήμερος κρουζιέρα εις τας νήσους του Αργοσαρωνικού κόστους 50€, με μόνον σκοτεινόν σημείον το ερώτημα εάν οφείλουν να κωπηλατούν. Και ας μη βιαστεί κάποιος να νομίσει ότι εις αυτάς τα εκδρομάς μετέχουν ηλικιωμένοι. Νεότατα ζεύγη εξηντάρηδων είναι κυρίως οι εκδρομείς, ουδεμίαν σχέσιν έχοντες με τους παλαιούς προ τριακονταετίας ενορίτας προσκυνητάς εις τον όσιον Λουκάν. 

Είναι λοιπόν να μην πικραίνεσαι όταν ακούς από φίλον που προσφάτως επεσκέφθη το Ρίον της Βραζιλίας, ότι δις ελοιδορήθη εισπράξας υπεροπτικόν μορφασμόν; Την πρώτην από αχθοφόρον του αερολιμένος και την δευτέραν ότε εβγείς για να καπνίσει έξω στα παγκάκια, προσφέροντας την φωτιάν του σε Βραζιλιάνα, με αφορμήν πάντοτε την απάντησιν «Γκρέκο» εις την τυπικήν αδιάκριτον ερώτησιν των αυτοχθόνων «από πού κατάγεστε;». 

Σάββατο, Ιανουαρίου 10, 2015

Ο [παράξενος] Voyager

Θα θυμάστε ίσως ότι στην αποστολή του Voyager (μπουκάλα στον συμπαντικό ωκεανό) υπήρχε μέσα στο διαστημόπλοιο και ένα δισκάκι με Ήχο από τη Γη. Εδώ είναι τα περιεχόμενά του
Το πλέον διαφημισμένο από αυτά τα περιεχόμενα είναι το 1ο μέρος από το 2ο Βραδεμβούργιο Κοντσέρτο του Μπαχ. Η ηχογράφηση που συμπεριέλαβαν οι Νασαίοι ήταν με τον Ρίχτερ (μαέστρο) και να ένα βίντεο όχι της ηχογράφησης αλλά έτσι ήταν και η ηχογράφηση ως ακρόαμα: https://www.youtube.com/watch?v=QSgkeOwTVx8
Ωστόσο από το 1977 που εκτοξεύτηκε το Voyager (το 2012 εγκατέλειψε το ηλιακό μας σύστημα) η αντίληψη για το Μπαρόκ εξελίχθηκε. Ακούστε λοιπόν την σημερινή εκδοχή για το 2ο Βραδεμβούργιο Κοντσέρτο (Μπαρόκ Ορχήστρα του Φράυμπουργκ). Άσε που βλέποντας και ακούγοντας το βίντεο με τον Καρλ Ρίχτερ πολλάκις απορώ για το αν όντως έτσι ήταν κάποτε η ανθρωπότης, λες και δεν ήμουν τότε 18 χρονών φρικιό...


Εδώ όλο το διάρκειας 5 και πλέον ωρών ηχητικό περιεχόμενο του δισκακίου του Voyager (ο μόνος δίσκος που με ένα και μόνον αντίτυπο κατάφερε να γίνει χρυσός).


 Πάντα επιχαίρω της φαντασίωσης κατά την οποίαν ένα τεράστιο κατ' εικόνα και καθ' ομοίωσίν μας αεριώδες ερπετό με 62,53 πόδια, 243/256 φτερά και 43,25 ^ ν-1.52 κεφάλια, ιθαγενές ενός αδελφού μακρινού,  μέλλοντος να εποικιστεί, πλανήτη, να συνθλίβει το ενοχλητικό σκουπιδάκι Voyager που παρ' ολίγον να του μπει στο 25ο του μάτι. Ωστόσο ας μην ξεχνάμε (ως μέτρον της πνευματικής καταγωγής μας οι παλαιότεροι) ότι του Voyager είχε προηγηθεί ο Παράξενος Ταξιδιώτης:


Σάββατο, Οκτωβρίου 04, 2014

Ο κάτοικος του ταφικού μνημείου της Αμφίπολης

"Λέων και εγώ ειμί"
Μία ωραιοτάτη αναπαράστασις της θεωρίας των κβάντα, κατ’ εμέ και υπό την εκλαϊκευμένην μορφήν της, καθ΄ ήν την εισέπραξα από ειδικάς εκδόσεις τσέπης,  είναι να θεωρήσει τις ως σημείον την αρχήν πιθανών εξελίξεων και ως ευθείες ακτινωτές απορρέουσες εκ του σημείου τας πιθανάς εξελίξεις ή και ως τεθλασμένας ή και ως καμπύλας κλπ – δράμα να υπάρχει και όπως θέλει ας σχηματίζεται. Και ο "τις" ας είναι "εγώ".

Ανοίγεται μπροστά μου λοιπόν η δυνατότης να υποθέσω ότι κατέχοντας έναν νέου είδους μηχανισμόν εξηγήσεως του είναι ως γίγνεσθαι κατά την θεωρίαν ταύτην, δύναμαι να αποστασιοποιηθώ των πιθανών διαφορετικών και όντως υπαρκτών εξελίξεων ενός αιτίου και να περάσω ευχάριστα φιλοσοφών, καθότι για τα όσα προς οιανδήποτε κατεύθυνσιν και καθ’ οιονδήποτε πρακτικόν γραμμικόν-δραματικόν τρόπον συμβούν, τάχα κατέχω το κατά βάσιν θεωρητικόν (αφηρημένον) τους σχήμα, και η αποστασιοποίησις ουχί μόνον απότοκον σοφίας είναι, αλλά και τέχνασμα, και τα τεχνάσματα εκτιμώνται πιότερον της σοφίας, σε κάποιες εποχές τουλάχιστον, ιδιαίτερα στη σημερινή καθώς αντιλαμβάνομαι. Και έτσι να την γλιτώσω.

Αλλά η δυνατότης αποστασιοποιήσεως εξ αυτής της αφορμής, εύλογος μεν, έχει ένα ελάττωμα αντιλήψεως. Είναι άκαρδος και το επιζητά να είναι προτού καν το επιτύχει, και μάλιστα χωρίς να δύναται να το επιτύχει ποτέ. Διότι μόνον ως θέσει και φύσει άπραγος ευρίσκεσαι εις το σημείον εκ του οποίου απορρέουν αι εξελίξεις και εκεί  παραμένεις. Αν αφεθείς από αυτό, θα συμπαρασυρθείς  μοιραία ζωντανός στο δράμα.

Οι εξυπνάδες ότι τάχα είσαι απ’ έξω και κατανοείς τα πάντα είναι για όσο έχεις αφιλοτιμία. Όποιος έχει φιλότιμο είναι ήδη  νεκρός και πιθανώς κάτοικος του ταφικού μνημείου της Αμφιπόλεως.

Σάββατο, Μαρτίου 15, 2014

Μεταρσίωσις

-Δεν συνομιλώ με ακατάρτιστους.

Δεν νόμιζε ότι με αυτόν τον τρόπο θα τους αποστομώσει. Απλώς ήθελε να τους εκνευρίσει. Να τους καταστήσει ριζικά επιθετικούς.


Ευτυχώς, αντιμετώπισε  την απάντησή τους με φαρμακευτική ψυχραιμία, διότι είχε προ πολλού αποτύχει στο να συγκρατεί την πίεσή του στα αποδεκτά ιατρικώς όρια με τις μεθόδους της γνωσιακής ψυχολογίας. Πλησίασε μάλιστα έναν εκ των δύο ελεγκτών και του ψιθύρισε στο αφτί κάτι που προφανώς ήτο απρεπές.


Χαμπάρι δεν πήρε ο κατά την άποψή του θιγόμενος και επανέλαβε:

-Κύριε, δεν με ενδιαφέρει η ποιότητα της δουλειάς σας. Με ενδιαφέρει το εξής: ενώ η ηλεκτρονική  κάρτα σας είχε χτυπηθεί, εσείς απουσιάζατε από τον χώρο εργασίας σας.

-Ο χώρος εργασίας μου, κύριε, είναι ρευστός. Δεν εμπίπτει στην Ευκλείδειο Γεωμετρία, αλλά μάλλον στην Γεωμετρία του Riemman. Το «μάλλον» μην το εκλάβετε ως αδυναμία, αλλά ως στοχαστική στάση, διότι είμαι ανοικτός στο να υπάρξουν στο μέλλον και άλλες, δεν θα πω επιστημονικές ακριβώς, αλλά απλώς γοητευτικές απόψεις. Σας υπενθυμίζω άλλωστε ότι είμαι καλλιτέχνης.

-Ω με συγχωρείτε, απήντησε ο ελεγκτής. Έκανε δύο βήματα πίσω, μετά έκανε τρεις πιρουέτες, έναν εμετό, δύο φλικ-φλακ, τραγούδησε μιαν άρια από τον Vespro della Beata Virgine του Μοντεβέρντι, αυτοκτόνησε, αναστήθηκε, αναλήφθηκε, και κατόπιν κατέθεσε τα εξής και μάλιστα γραπτώς:

«Μη σώσω και πάρω σύνταξη, αν οι αξιαγάπητοι καθηγητές μουσικής των Δημοτικών Ωδείων με σύμβαση ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου υποχρεωθούν να ξανακτυπήσουν ηλεκτρονική κάρτα».

οι παχουλές αναρτήσεις (όσο τις διαβάζετε τόσο παχαίνουν)