Τετάρτη, Μαΐου 25, 2011

Ανεπαισθήτως.....

Οὐ θέλομεν δὲ ὑμᾶς ἀγνοεῖν, ἀδελφοί, περὶ τῶν κεκοιμημένων, ἵνα μὴ λυπῆσθε καθὼς καὶ οἱ λοιποὶ οἱ μὴ ἔχοντες ἐλπίδα

-Φωτεινή, την Παρασκευή λέω να πάρω το λωφορείο να πάω στη Μάνη. Να πάω να δω και την αδερφή μου την Κούλα. Να δω και το σπίτι – πέντε χρόνια έχω να πάω. Πόσο θα ζήσω; Να πάω τώρα που ‘χω ακόμα κουράγια. Να δω και τις ελιές. Εσύ έχεις την Πιπίνα την αδερφή σου για παρέα. Δεν θα κάνω πάνω από πέντε μέρες. Άντε μια βδομάδα. Θα τρώω στην Κούλα, στον Κούνο. Ίσα για έναν ύπνο θα πηγαίνω στο Πρόγεμα. Μπορεί να μένω και στην Κούλα. Να μη πάω καθόλου για ύπνο στο Πρόγεμα. Μόνο να πάω κα’να –δυό φορές ν’ ανοίξω το σπίτι. Θα το φάει η κλεισούρα. Να δω και τι γίνεται με τα χωράφια. Μπαίνει αυτός ο διάολος με τις γελάδες και ρίχνει τα τοιχία….

-Παναγιώτη, δεν έχει να πας πουθενά.

5 σχόλια:

dsyk είπε...

Αν δεν είχε την Φωτεινή, πάλι δεν θα πήγαινε. Θα ήταν μόνος, δεν θα είχε όρεξη για ταξίδια...

γεράσιμος μπερεκέτης είπε...

Δεν πρόκειται ίσως για ταξίδι, αλλά για ελεγχόμενη φυγή. Και στην ουσία δοκιμάζει αν πιστεύει ο ίδιος τα λόγια του. Χωρίς τη Φωτεινή, όντως, δεν θα υπήρχε λόγος...

Γεώργιος Χοιροβοσκός είπε...

οἱ λοιποὶ οἱ μὴ ἔχοντες ἐλπίδα.

Εδώ είναι το ζουμί.

γεράσιμος μπερεκέτης είπε...

.... κάποια στιγμή σκέφτηκα, ότι δεν μιλάει για "βεβαιότητα" αλλά για ελπίδα...

athanca είπε...

και αν η Φωτεινή του φώτιζε το δρόμο της φυγής;

οι παχουλές αναρτήσεις (όσο τις διαβάζετε τόσο παχαίνουν)