Η παρακολούθηση μου θύμισε τις πρώτες μου επαφές με την δημιουργία ήχων μέσω ενός οργάνου. Έπαιρνα την κιθάρα του αδελφού μου, την ξάπλωνα και άφηνα ένα μολύβι να τρεμαναπηδήσει στις χορδές του ώσπου έπεφτε. Συχνά, έχοντας κολλημένο το αυτί μου σε κάποια επιφάνεια του ηχείου.
Με το πείσμα και την περιέργεια της τότε ηλικίας μου, το παιχνίδι του ενός λεπτού, κάποτε γινόταν μισάωρο, κάποτε παραπάνω, προσπαθώντας να ξαναπετύχω αυτές τις σπάνιες "πετυχημένες" πτώσεις. (Ίνε Νασουκατσι.)
Μετά έμαθα τι είναι η Μι καντίνι, ο μπαρές και οι αρμονικές.
(Ο καθένας γράφει τα δικά του, θα πει κάποιος, αγνοώντας την ανάρτηση. Δίκιο θα έχει...)
Γιάννη, εγώ σε ευχαριστώ για την ανάγνωση και το σχόλιο - τα σχόλια πλέον σπανίζουν στα μπλογκ, έχουν αντικατασταθεί από τα like εάν και εφόσον η ανάρτηση κοινοποιηθεί στο f/b.
Στόχος, έστω παράπλευρος, ενός έργου είναι να συνομιλήσει με τις διάφορες πτυχές συγκρότησης των ακροατών. Οπότε χαίρομαι που σου ανέσυρε μνήμες.
Οι Διαφωνίες πρέπει να προετοιμάζονται
-
*Τ*ον Δεκέμβριο του 1716, ζητήθηκε από τον αρχιμουσικό της αυλής
(Kapellmeister) της Νάπολης, Alessandro Scarlatti (1660-1725), να επιλύσει
μια μουσική δ...
Albert Camus 1913-1960
-
Όμως στην άκρη αυτής της σκιάς είναι αναπόφευκτο να υπάρχει
ένα φως, που το μαντεύουμε κιόλας και δεν έχουμε τίποτα άλλο να κάνουμε
παρά...
Δελφοί φίλτρα
-
Έψαχνα χτες στη ντουλάπα να βρω τα απαραίτητα για την πρώτη εξόρμηση στη
θάλασσα – για την ακρίβεια να μπω σ’ αυτό το πολύχρωμο μακρύ ποτάμι
φλεγόμενης λ...
Λειτουργικό τραγούδι: Αλησμονώ και χαίρομαι.2.
-
Τώρα που γνωρίσαμε τα ρήματα, αναγνωρίζουμε κάποια χαρακτηριστικά τους. Το
τραγούδι μας ξεκινά με ένα ρήμα: αλησμονώ. Γνωρίζω το λησμονώ αλλά το
αλησμονώ...
εξαλείφοντας την πικρία....
-
Ο Χρόνος εκδικείται
εξαλείφοντας την πικρία....
Δράττομαι της ευκαιρίας να υπογραμμίσω τα λόγια αυτά του Μπερεκέτη, κατά
κόσμον Γεωργίου Χατζημιχελάκη, τ...
2 σχόλια:
Η παρακολούθηση μου θύμισε τις πρώτες μου επαφές με την δημιουργία ήχων μέσω ενός οργάνου.
Έπαιρνα την κιθάρα του αδελφού μου, την ξάπλωνα και άφηνα ένα μολύβι να τρεμαναπηδήσει στις χορδές του ώσπου έπεφτε. Συχνά, έχοντας κολλημένο το αυτί μου σε κάποια επιφάνεια του ηχείου.
Με το πείσμα και την περιέργεια της τότε ηλικίας μου, το παιχνίδι του ενός λεπτού, κάποτε γινόταν μισάωρο, κάποτε παραπάνω, προσπαθώντας να ξαναπετύχω αυτές τις σπάνιες "πετυχημένες" πτώσεις. (Ίνε Νασουκατσι.)
Μετά έμαθα τι είναι η Μι καντίνι, ο μπαρές και οι αρμονικές.
(Ο καθένας γράφει τα δικά του, θα πει κάποιος, αγνοώντας την ανάρτηση. Δίκιο θα έχει...)
Σχετικά με την ανάρτηση, μερσί.
Γιάννη, εγώ σε ευχαριστώ για την ανάγνωση και το σχόλιο - τα σχόλια πλέον σπανίζουν στα μπλογκ, έχουν αντικατασταθεί από τα like εάν και εφόσον η ανάρτηση κοινοποιηθεί στο f/b.
Στόχος, έστω παράπλευρος, ενός έργου είναι να συνομιλήσει με τις διάφορες πτυχές συγκρότησης των ακροατών. Οπότε χαίρομαι που σου ανέσυρε μνήμες.
Δημοσίευση σχολίου